Przebudzenie
duchowe
Nie możesz spać. Stare przyjaźnie nagle wydają się za ciasne. To, co kiedyś było ważne, przestaje mieć znaczenie, a płaczesz przy rzeczach, obok których kiedyś przechodziłaś obojętnie. Potem znajdujesz w internecie listę – dzwonienie w uszach, 11:11 na zegarze, mrowienie na czubku głowy – i myślisz: to jest to. Budzę się. Pracuję z ludźmi od lat jako jasnowidz i uzdrowiciel i bardzo często słyszę to pytanie. Powiem Ci więc, jak ja to widzę. Bez brokatu.
Czym naprawdę jest przebudzenie duchowe
Bądźmy szczerzy: to nie awans. Nie wskakujesz na wyższy poziom istnienia. Po prostu zaczynasz budzić się do siebie.
Przez lata większość z nas żyje z głowy. Robimy to, co trzeba, trzymamy się planu, jesteśmy zajęci. Przebudzenie to moment, w którym serce zaczyna mówić głośniej niż plan. Tylko tyle. To bardzo ludzkie – i właśnie dlatego takie ważne.
Objawy, że możesz przez to przechodzić
To, co kiedyś Cię wypełniało, teraz wydaje się puste.
Wracają stare emocje – smutek, złość, wspomnienia, które uważałaś za zamknięte.
Niektóre relacje przestają pasować i nie bardzo wiesz dlaczego.
Zaczynasz zadawać pytania: kim jestem bez swojej pracy, swojej roli, oczekiwań rodziny?
Potrzebujesz więcej ciszy i mniej hałasu.
Mniej ufasz autorytetom, a bardziej swojemu odczuciu.
Częściej zauważasz zbiegi okoliczności i znaki.
Jeśli przy większości z nich kiwałaś głową, coś się w Tobie rusza. Teraz ważniejsze pytanie: co dalej z tą informacją?
Często najpierw przychodzi burza
Bardzo często przebudzenie nie zaczyna się od światła. Zaczyna się od burzy – rozstania, wypalenia, straty, trzaśnięcia drzwiami. Dusza najpierw mówi cicho. Kiedy jej nie słyszymy, mówi głośniej – przez to, co się sypie.
Jeśli więc masz wrażenie, że Twoje życie się rozpada, być może ono po prostu układa się na nowo. Nie każdy kryzys jest przebudzeniem. Ale wiele przebudzeń zaczyna się od kryzysu.
Pułapki po drodze
Teraz mniej wygodna część. Pierwsza pułapka to ego w nowym kostiumie: „Ja się obudziłam, a oni wszyscy śpią”. Jeśli przez swoje przebudzenie czujesz się lepsza od innych ludzi, to jeszcze nie jest przebudzenie.
Jeśli przez swoje przebudzenie czujesz się lepsza od innych ludzi, to jeszcze nie jest przebudzenie.
Druga pułapka to zakupy. Drogie rytuały, kursy, kryształy, ktoś, kto obiecuje Cię „aktywować” za czterocyfrową kwotę. Nic z tego nie jest Ci potrzebne. Czasem obsesyjne podnoszenie wibracji potrafi je obniżyć.
Trzecia pułapka to zrzucanie wszystkiego na duchowość. Bóle głowy, bezsenność, kołatanie serca, ciągły niepokój – najpierw idź do lekarza. Wszystko, co magiczne, jest też ludzkie, a Twoje ciało zasługuje na to, żeby traktować je poważnie.
To nie trwa wiecznie
Nikt nie zostaje w przebudzeniu na zawsze – i to dobra wiadomość. Burze się zdarzają i mijają. To, co zostaje po burzy, jest zwykle cichsze, prostsze i bardziej Twoje.
Nie musisz wszystkiego rozumieć ani nazywać. Przestań definiować, zacznij czuć. Nie stajesz się kimś innym. Wracasz do siebie.