Gdy życie
się nie układa

Kiedy nie jesteś sobą

Współczesny świat podsuwa nam gotowe szablony tego, kim powinniśmy być. Rodzina i przyjaciele dokładają własne oczekiwania. Dopasować się jest łatwo.

Wyzwaniem jest usłyszeć siebie — swoje serce — i na tym budować życie, nawet jeśli nie zgadza się to z tym, czego wszyscy oczekują.

Kiedy próbujesz być kimś innym, coś zaczyna uwierać. Im bardziej oddalasz się od siebie, tym silniejszy dyskomfort. Gdy tracisz kontakt ze swoim rdzeniem, rozstraja się też Twoje życie.

Nie musisz być głośna, żeby być silna

Świat zdaje się wymagać, żebyśmy wszyscy byli odważni, błyskotliwi i przebojowi. Nie jesteśmy — i nie musimy być. W cichości, wrażliwości i spokoju jest prawdziwa siła.

Jeśli jesteś introwertyczką, nie zmuszaj się, żeby wyrywać się przed szereg. Po co? Zrobisz sobie tylko krzywdę.

Wiele wzorców, które nam się pokazuje, jest po prostu nierealnych — wyretuszowanych, dosłownie i w przenośni. O wiele lepiej znaleźć własny środek, to, co nazywam Twoim „rdzeniem”, i według niego żyć.

Za każdym razem, gdy przestajesz wciskać się w formę kogoś, kim nie jesteś, życie zaczyna Ci pomagać.

Nie ma tego złego…

Lata pracy z najtrudniejszymi ludzkimi problemami sprawiły, że zacząłem się zastanawiać, dlaczego na świecie jest tyle cierpienia. Jedna z popularnych odpowiedzi to karma: cierpimy, żeby zapłacić za dawne winy. Intuicja zawsze mi podpowiadała, że nie do końca o to chodzi.

Raz po raz widzę co innego: brak kontaktu z samym sobą — rozstrojenie z własną duszą — i brak miłości. Im bardziej ranimy siebie albo innych, na przykład chowając urazy, tym bardziej życie się plącze.

I jeszcze coś, co mnie zaskoczyło. Dusza mówi do nas głównie przez intuicję. Kiedy za bardzo oddalamy się od siebie, nie może się przebić — więc wysyła głośniejsze sygnały. Niepowodzenia. Bolesne wydarzenia.

To wiadomość ze środka: „Nie zapominaj o mnie. Jestem tutaj”. Znak, że coś wciąż czeka na przepracowanie.

Znów w harmonii

Kiedy uwalniasz emocje, wybaczasz i szanujesz siebie oraz innych, Twoja dusza staje się lżejsza. Krok po kroku uczysz się słyszeć, czego potrzebuje.

To może wymagać czasu i wysiłku. Być może trzeba będzie przekopać się przez przekonania, które wchłonęłaś niepostrzeżenie, albo zmienić sposób patrzenia na świat. Warto.

Gdy zrobisz pierwszy krok, reszta często zaczyna dziać się niemal sama. Pojawiają się dobre zbiegi okoliczności. Sprawy idą po Twojej myśli. W sercu czujesz ciepły spokój — i jesteś po prostu, po ludzku szczęśliwa: w sobie i w swoim życiu.